สารเตร็ดเตร่จาก...ประสบการณ์เร่ร่อนของหัวใจ เมื่อสายลมชักนำให้พัดปลิวไปตามทาง...

วันพุธที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ปีกแห่งฝัน (เขียนขึ้นครั้งสายลมกาลที่ผ่านนานแล้ว)



เมื่อวันหนึ่งที่เราต้องถากถางเส้นทางเดินเป็นของตัวเอง
การเดินทางที่ยิ่งใหญ่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

วันนี้ก็ถึงเวลาของฉันที่ต้องก้าวไปยังเส้นทางที่ต้องถากถางเอง

ด้วยแรงของทั้งมือ สองแขน สองขา หนึ่งตา และหนึ่งหัวใจ

บางครั้งฉันก็นึกกลัวกับการต้องออกเดินทางแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ว่า ตลอดเส้นทางของฉันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

มันอาจจะทำให้ฉันสนุกสุดสุด เศร้าสุดสุด หรือแม้กระทั่งอ่อนแอสุดสุด ก็เป็นไปได้

บางทีเส้นทางสายใหม่ที่เราต้องก้าวเดินด้วยตัวเองนั้น อาจทำให้เราเติบโตมากขึ้น

ฉันเชื่อ......ว่าปีกของเราใหญ่กว่านก

ปีกแห่งความฝัน

ปีกแห่งศรัทธา

ปีกแห่งรัก

ปีก...ที่เราสร้างขึ้นเพื่อปกป้องไปให้เราโดนสายลมผ่านพาไป

ปีก...ที่เราสร้างขึ้นเพื่อต่อสู้กับแรงปะทะของสายลม

ปีก...ที่ยิ่งใหญ่พอจะให้ความอบอุ่นยามสายลมหนาวมาเยี่ยมเยือน

ปีก...ที่ยิ่งใหญ่พอที่พาเราไปถึงยังจุดหมาย ที่แสนไกล

พลังแห่งความฝันจะช่วยขยายปีกให้เรากว้างขึ้น ใหญ่ขึ้น

พลังแห่งความรักจะช่วยเพิ่มความแข็งของปีกให้พาเราบินไป

พลังแห่งศรัทธาจะช่วยให้เราไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่ได้รับ

แต่........ฉันจะบินให้ได้

จะบินให้ไกล

และจะบินให้ถึงจุดหมายแห่งความฝัน

ถึงแม้ว่าจุดหมายยังอีกไกล....แต่ฉันจะต้องพยายามให้มากขึ้นเท่าไร

พยายาม...ฟังให้มากขึ้น

พยายาม...พูดให้น้อยลง

พยายาม...มองไปรอบรอบตัวให้กว้างและไกลขึ้น

พยายาม...ฟังเสียงหัวใจของตัวเอง

พยายาม...ฟังเสียงของคนรอบข้างให้เหมาะสม ไม่มากและน้อยไป

แม้วันนี้ฉันจะยังคงเป็นเพียงมนุษย์ดักแด้ตัวเล็กๆ

แต่...สักวัน

...สักวันหนึ่งฉันจะโผปีกฝันไปให้ไกล และเดินทางไปยังดินแดนของฉันเอง...

ไม่มีความคิดเห็น: